MENU:   Startpagina   Boek: "Jongens" (2002)   Boek: "Jaarringen" (2004)    Boek: "Deventer" 1 (2004) en 2 (2006)   Ludgerusdag 2005   In de media...   Foto's   Bestel info    Met dank aan 

PUBLICITEIT


Uit: de Stentor - 4 december 2004

Klik op dit artikel om het te vergroten in een nieuw scherm (window).


Uit:  Gooi- en Eemlander - 17 september 2004

Nieuw boekje over einde van Ludgerus

HILVERSUM - Jaarringen/ wegens omstandigheden gesloten, dat is de titel van het tweede boekje dat Rien Overvelde heeft geschreven over de laatste jaren van de pedagogische academie Ludgerus in Hilversum. De Zutphenaar presenteert het morgen tijdens een reŁnie in het voormalige schoolgebouw aan de Oude Amersfoortseweg. Nu is dat het onderkomen van de Evangelische Omroep.
Zijn boek borduurt voort op zijn twee jaar geleden verschenen boek "Jongens van het internaat". Dat ging over de jaren zestig waarin Overvelde zelf aan de pedagogische academie voor onderwijzer studeerde. Het boek werd bij oud-studiegenoten en anderen positief ontvangen, maar riep ook vragen op. Lezers wilden weten hoe het internaat bij de school precies gesloten is, of er nog fraters en leraren in leven zijn en wat eigenlijk kwekelingen waren, en zo meer. Overvelde besloot wat aan die losse eindjes te doen en schreef andermaal een boekje. In vogelvlucht behandelt hij de geschiedenis van het kweekschoolinternaat en legt hij nadruk op de jaren 1966-1972. Morgen presenteert hij het aan oud-klasgenoten die net als hij veertig jaar geleden de school verlieten na vijf jaar lang lief en leed te hebben gedeeld.

Belangstellenden die een exemplaar van het boek willen, kunnen informatie daarvoor vinden op de website op internet van Rien Overvelde (www.rienovervelde.nl) of bellen met de auteur: 0575-524734.


Uit:  Gooi- en Eemlander - 12 september 2002
(-alleen tekst-)

'Jongens van het internaat'
- ROMAN OVER LEVEN OP LUDGERUSKWEEKSCHO
OL IN DE JAREN ZESTIG -
door Ed Brouwer

HILVERSUM - Misschien sluit het goed aan bij de nostalgische trend van de laatste jaren, het gisteren verschenen boek 'Jongens van het internaat'. Zutphenaar Rien Overvelde (60) geeft daarin in romanvorm een mooi tijdsbeeld van zijn vijf jaren aan de Ludgeruskweekschool in Hilversum. Van 1959 tot 1964, de tijd dat het gezag ter discussie kwam te staan, volgde hij de katholieke onderwijzersopleiding en trok hij de regio door voor stages en vertier.

Bijna veertig jaar heeft hij gewacht met het publiceren van zijn zorgvuldig bijgehouden dagboekaantekeningen. Maar nu hij inmiddels alweer een punt achter zijn onderwijzersleven in Deventer en Zutphen heeft gezet, is het van publiceren gekomen. Op aandrang van Titus van der Weide, met wie Overvelde vijf minuten na zijn komst op het Ludgerus bevriend raakte en die twee jaar geleden overleed. Gisteren werd in het door de EO overgenomen schoolgebouw het eerste exemplaar aangeboden aan de weduwe van zijn oude kameraad Titus, aan wie het boek ook is opgedragen. Toen Overvelde zich als jong broekje van zestien bij de St. Ludgerus meldde, had de school een sterke reputatie opgebouwd. Sinds 1909 werden er jongens uit vooral het noorden, oosten en midden van het land in vijf jaar tijd ouderwets degelijk voor het onderwijzersvak klaargestoomd door fraters met welluidende namen als LebuÔnus, Isidorus, Polycarpus, Crispinus, Willibrordo en 'douchefrater' Monulphus (alias de Monky) .

De kwekelingen verbleven intern, zelfs al woonden ze om de hoek in Hilversum. Dicht opeen, groeiden de jongens naar volwassenheid in een periode die achteraf de scherpe overgang bleek te zijn van de tijd van orde en gezag naar de huidige samenleving van veel vrijere normen en waarden.

De oud-Ludgeriaan beschrijft in vijf hoofdstukken, die elk een schooljaar beslaan, hoe het hem is vergaan sinds zijn ontgroening en ook hoe de school in korte tijd veranderde en de deur naar de wereld moest openzetten. De verhalen lezen soepel weg en geven veertigplussers een herkenbaar tijdsbeeld. Overvelde is wat zakelijk als hij schrijft over het onderwijs op de school en de proeflessen die de jonge studenten geven op katholieke lagere scholen in Hilversum en omringende gemeenten. Daarnaast beschrijft hij heel openhartig hoe hij zelf was in die tijd. Hoe hij z'n vrijheid bevocht, maar zich met z'n gitaar ook stil kon terugtrekken. Hoe de studenten met elkaar en de fraters omgingen. Hoe hij worstelde met onzekerheden en de vele vriendinnetjes die serieuze plannen met hem hadden. Hoe de vakanties thuis waren, de klassikale dansles bij Van Bommel, het voetbal bij EMM. Hoe hij met zijn bandjes The Sunbeams en The Red Rubies optrad in de kelder onder de Verrijzeniskerk. En hoe de Hilversumse familie Klaassen hem al die jaren als een soort tweede familie heeft opgevangen.

Klefheid
Hij verhult niet dat hijzelf en veel medestudenten moeite hadden met de 'klefheid' van sommige fraters. Die hadden zich soms de rol van 'kunstmoeder' aangemeten voor de jonge jongens die veelal ver van huis waren. 'Ze konden niet altijd met de vingers van je afblijven. Bij een enkeling was het zo erg, dat hij over je heen boog als hij iets wilde uitleggen, of tegen je aan stond te wrijven. Er werd in de klas openlijk over gesproken, maar je moest jezelf er wel tegen wapenen.' Anderzijds waren er ook fraters die de jongeheren op een 'nette' manier aan de vrouw probeerden te brengen. Zo werd het contact met verpleegsters van toen nog het Rooms Katholieke Ziekenhuis (RKZ) gestimuleerd. De fraters hadden het trouwens niet gemakkelijk met de jongens die door de veranderende tijdgeest de vrijheid roken. Klasgenoot Johan Kuipers weet dat de fraters hun klas onderling als 'de hel' beschreven.

Achterin het boek staan nog zo'n zestig oude foto's van studenten die keurig in het pak zitten of verkleed zijn voor de vele toneeluitvoeringen die er op de Lugerus werden gehouden. Jammer aan het boek is, dat het abrupt stopt zodra Overvelde na ernstige tegenwerking door een wrokkige leraar de school diplomaloos en teleurgesteld verlaat. Gelukkig komt het kort daarna toch goed met hem. Hij haalt op de Rijkskweekschool in Deventer zijn onderwijsbevoegdheid en behoudt daarmee zijn aanstelling aan een kleine school in het Overijsselse plaatsje Lettele.

Haat-liefde
Dat juist Overvelde van zijn lichting van 48 studenten het boek heeft geschreven, is eigenlijk frappant. Hij heeft duidelijk een haat-liefdeverhouding met de kweekschool, waarvan hij het gevoel heeft dat zij hem heeft laten barsten, maar waarvan hij ondanks een prima leven daarna nooit is losgekomen. De aanvankelijke titelsuggestie 'Ludgerus Syndroom' zegt wat dat betreft genoeg. 

Ludgerus was nooit een afgesloten boek, vertelde hij gistermiddag tijdens een intieme bijeenkomst met oud-schoolgenoten in het kapelletje van de EO. Tijdens eerdere reŁnies hoorde hij verhalen vertellen die niet meer helemaal klopten. Toen had hij besloten om voor volgende generaties vast te leggen hoe het emotionele internaatsleven tijdens de 'beladen' beginjaren zestig werkelijk was, zei hij gisteren. Toch bleef er twijfel of het allemaal niet te persoonlijk was. Uiteindelijk gaf zijn vriend Titus van der Weide het laatste zetje. Met financiŽle hulp van de paters van Utrecht lukte het om in eigen beheer het boek in een oplage van vijfhonderd stuks te drukken.

'Jongens van het internaat' moet 13,50 euro exclusief verzendkosten opbrengen en is bij de auteur te bestellen, tel. 0575-524734.

Voor artikel ťn foto uit Gooi- en Eemlander (ingescand): klik hier


Op woensdag 11 september 2002 werd het eerste boek uitgereikt aan Anneke van der Weide, de weduwe van Titus, mijn beste vriend aan wie het boek is opgedragen. Deze feestelijke uitreiking vindt plaats in het gebouw van de voormalige  Sint Ludgeruskweekschool: de huidige EO-studio in Hilversum. 


 Op 7 september 2002 stond onderstaand interview in het Gelders Dagblad regio Zutphen / Apeldoorn.

(Foto Cees Baars)

Artikel uit Gelders Dagblad 7 september 2002